Album

Abschied vo ösere Luzia

Abschied vo ösere Luzia

Viele Jahre hat Luzia zu unserem Schulhausteam dazugehört. Viele Gontnerkinder können sich an tolle Religionsstunden mit ihr erinnern und ihr unermüdlicher Einsatz für die Schülermessen bleibt unvergessen....zum guten Glück darf Gonten sie in dieser Hinsicht noch ein bisschen weiter geniessen.
Am letzten Dienstag vor den Ferien fand ihr Abschied statt. An diesem Tag hatte sie ihre allerletzte Religionsstunde.
Das von Regula Fässler gedichtete Gedicht, welches die 4. Klässler von Susanna Wettstein und Magdalena Grunder vorgetragen haben, sagt alles. Mehr Worte braucht es nicht - ausser noch einmal an herzliches Dankeschön an dich Luzia und von Herzen alles Gute für die Zukunft!

Liebi Luzia, hüt hescht du ös zom letschte Mol Religion gee
hesch gmeckt? – me sönd egschtere Bravi gsee
richtig plaaned heme daa nemlich esoo
wöll, d’Regula isch siche emol om en Uushölf froh

noch meh as me Vieljohrhondet loscht du dii etz pensioniere
wotscht siche gnueg Zit haa zom mit de Grosschend spaziere
de Remo, de Benno, de Felix ond de Albet sönd doch au froh
as du etz mee zo ene chascht choo 

du hescht i Zöchesmöhli hönne aagfange onderichte
bevo di i Goonte hesch chöne vepflichte
d’1982ge sönd dini eeschte Schüele gsee
au de äägne Goofe hescht Ondericht gee 

ee Johr chont d’Judith sogää doppled dra
si het halt  amel grad frei kha
wenn du i d’Zöchesmöhli hescht mösse onderichte
seiid sowiso gad dreu Goofe gsee, heme khöt brichte 

d’Osserhode Schüele  - isch chumm zom Globe
hescht du mengmol heegfahre – bis nooch id’Stobe
emol seiids hönne im Auto gsesse
ond heiid dis frischkauft Brot uufgesse 

„Sie“ ond „Frau Fässler“ – hends vo obe entschede
mössid d’Schüele säge – da isch dee zwede
du bisch doch fö ali eefach d’Luzia – göll
hesches au döriboxed – jo zom Gföll

eemol im Johr ischt amel de Herr Cajochen gi luege choo
denn hescht du dii egschtere zemegnoo
ond mit ös Schüele „hauchdeutsch“ gschwätzt
wede du no meh hend da sonderlich gschätzt 

mit allne Johrgäng hescht du Rosechreenz gmacht
d’Gontebadgoofe nebids amel mit i d’Maiandacht
ond s’sölbegmacht Fladebrot wome hend döre esse
wemme natülig au nüd vegesse 

schints heiischt du – da isch ken Gschpass
emol e neui Täsche öbechoo vonere Klass
dini aalt schwaz isch dee abe liebe gsee
du hesch si wiitehin wele i d’Schuel mitneh

natülig wend au mee dee zom Abschied nebes schenke
ond hend gmekt - noch riiflichem noedenke
as mee dee nebes bunts mitgee mönd
wöll d’Fabe das Johr im Mittelpunkt stönd 

du chascht nüd rüebig see, moscht all dö d’Geged zabble
ond wöscht deliebscht of jede Höger unichrabble
os dem Grond söll’s au nebes see
wo du mit of dini Wanderige chascht neh

zeescht bruchscht natülig nebes zom diä Sache veschtaue
en Roggsack ond zwor en violette ken graue
d’Fab vo de Om-, de Iichehr ond vo de Buess söll violett see
vorallem s’Iichehre söttscht dee bim Wandere z’Heeze neh

violett söll abe au heilend see
logisch wamede no wend gee
Pfläschteli söttme  all debei haa
lueg me hend dee do e paa

falls emol regned wenn’d wetscht z’Beg
ke Problem fö dii – do leg
neescht ösen geele Schirm – ischt zwor en Chlinne
e get dee abe s’Gfühl d’Sonn tiö all schinne

grüe isch d’Fab vo de Hoffnig da wessid mee
drom wemm dee e Pääli grüeni Wandesöck gee
ond hoffid denn ganz fescht fö dii
dini Füessli bliibid schö zart ond fii 

bim Wandere Dooscht haa, ischt nüd zom Gschpasse
ond blau bekanntlich d’Fab vom Wasse
drom schenkeme dee e Fläsche – wie toll!
höllblau ond hoffentlich alewil voll

orange förderet d’Loscht am Esse
drom dascht de Znüni au nie vegesse
dass’d ke Knischtesäckli moscht nee
wemme dee en’oranges Brotsäckli gee

glänzt de Himmel ime schöne Blau
schint denn Sonn jo meeschtens au
en Sonnehuet wä denn scho wichtig
ond en Blaue drom grad richtig

s’Rot söll fö dini Liebi ond s’Heezbluet stoh
wo du i dene 25 Johr in Ondericht hescht flüüsse loo
en huffe Gontne Schüele chönd do dra zroggdenke
stöllvetretend tönd d’6. Klässle dee e roti Rose schenke

Liebi Luzia, me wörid dii aaaase geen bhaalte
Gottseidank bliibsch du ös bi de Schüelemesse no erhaalte
din Ruhestand hescht vedient – göll tueschten gnüüsse
etz singeme nomol e Lied, zom würdig Abschlüüsse 

Zurück